امروز 18 تيرماه 1388 است .دهمين سالگرد حمله همزمان نيروهاي خود سر موسوم به لباس شخصي ها و  نيروي انتظامي است . حمله اي كه يك بار ديگر ديكتاتوري با نيرو و سرمايه خود يك ملت ،ملت را سركوب كرد.

حال ده سال بعد مردم ايران در اين روز اين حركت غير قانوني را محكوم ميكنند و با تجمع آرام خود قصد نشان دادن انزجار خود از اين حركات وحشيانه دارند اما حكومت سركوب گر باز با نيرو و سرمايه ملت ايران ، ايرانيان را سركوب ميكند .

آنان  كه ادعاي قانون مندي و قانون مداري دارند و مي فرمايند (( بنده يك قدم از قانون فراتر نخواهم رفت و زير بار اين بدعت هاي غير قانوني نمي روم )) چرا اين تجمع اعتراض آميز به قانون گريزي و محكوم كردن رفتار خود سر را سركوب مي كنند ؟

۱۸ تیر امسال پیامی داشت که هر چند این پیام همه ساله ـ(۱۰ساله) ـ از طرف مردم به حکومت داده می شود اما به باور من امسال هم از سوی مردم مردم بلند تر گفته شد و هم حکومت ایران که تا امروز این پیام را نشنیده گرفته بود شنید و ان حضور و میل مردم در تعیین سرنوشت خود به دست خود بود.میلی که امسال ایرانیان در ۱۸ تیر با همه جو آشوب و سرکوب و وقایع بعد از انتخابات به رخ حکومت کشیدند و یکصدا فریاد زدند :

تا رسیدن به آزادی و بدست آوردن حق تعیین سرنوشت خود حتی با دانستن و تجربه سرکوب و ددمنشی حکومت قصد عقب نشینی را نداریم! 

۱۸ تیر امسال هر چند تکرار این واقیت بود که مردم ایران اعمال وحشیانه سرکوب را محکوم میکنند نشان دادند که آموخته اند که با حکومت وحشی مدارا کردن یعنی خود کشی!

۱۸ تیر امسال نشان دهنده تصمیم و رسیدن خرد جمعی ایرانیان به آن مرحله است که تنها را ه رسیدن به دموکراسی تلاش و انجام مبارزه بدون خشونت است چیزی که در جریان انتخابات و وقایع بعد از آن آموختیم

هرچند که در ظاهر این جریان خاموش شده است ولی به باورم خرد جمعی ایرانیان این حربه (مبارزات بدون خشونت ) را که آموخته و در عمل انجام داده است به عنوان تنها راه ریسیدن به هدف انتخاب کرده است!